![]() |
|
|
Historia miejscowości Domaniewice zaczyna się w czasach starożytnych. Wskazuje na to cmentarzysko pogańskie odsłonięte w czasie budowy toru kolei żelaznej warszawsko – kaliskiej (lata 1990- 1902). Domaniewice niegdyś należały do dóbr stołowych arcybiskupów gnieźnieńskich, rezydujących w pobliskim Łowiczu. W 1357 r. arcybiskup Jarosław Skotnicki osadził je na prawie niemieckim. Przetrwała również legenda, która głosi, jakoby jeden z arcybiskupów gnieźnieńskich, jadący z Łowicza, zobaczyła na wzgórzu kościół, kościół nie widząc plebani, usytuowanej za kościołem, miał powiedzieć: "Kościół widzę, ale doma nie widzę" Od tych słów "Doma nie widzę" wzięła swój początek nazwa wsi Domaniewice. W "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" z 1881r. czytamy: "Domaniewice w roku 1864 należały do gminy Dąbkowice. Kolonia ta miała 1286 morgów ziemi urodzajnej i 32 morgi ziemi nieurodzajnej. Liczyła 54 osady, ludności zaś 443. Folwark poduchowny miał 181 morgów ziemi urodzajnej i składał się z 32 siedlisk" W XIX wieku, po kasacji dóbr kościelnych, Domaniewice należały do ekonomii łyszkowickiej, a administracyjnie do gminy Dąbkowice. |
||||||
|
|||||||